Fíkill deilir reynslu sinni af samþykki, trú og skuldbindingu
Þegar ég kom inn í NA. prógrammið hafði ég komið auga á vanda minn -
ég hafði löngun til að hætta að nota, en ég gat ekki séð hvernig það
ætti að vera hægt. Vegna eðlis fíknar minnar tók allur persónuleiki
minn mið af því að ná í, nota og finna leiðir og aðferðir til að ná í
meira. Öll persónueinkenni mín efldu þessa innri þráhyggju mína.
Algerlega sjálfmiðaður, reyndi ég að stjórna lífi mínu með því að snúa
á fólk og kringumstæður, mér í hag. Þráhyggjan knúði mig til að nota
fíkniefni hvað eftir annað, gegn vilja mínum, vitandi að það var
sjálfseyðileggjandi og það gegn grundvallarlöngun minni til að lifa.
Geðveikur, og vonleysislega hjálparvana, gafst ég upp fyrir baráttunni
og sætti mig við þá staðreynd að ég væri fíkill - að líf mitt væri
algerlega stjórnlaust og að ég væri vanmáttugur gagnvart sjúkdómi
mínum. Viljastyrkur minn gat ekki breytt sýktum líkama mínum sem þráði
fíkniefni á áráttukenndan hátt. Sjálfsstjórn mín gat ekki breytt sýktum
huga mínum, sem var heltekinn þeirri þráhyggjukenndu hugmynd að nota
skapbreyta til að flýja veruleikann. Né heldur gátu mínar göfugustu
hugmyndir breytt sýktri sál minni - slægri, lymskulegri og algerlega
sjálfmiðaðri. Um leið og ég var fær um að sættast við veruleika
vanmáttar míns, þurfti ég ekki lengur að nota fíkniefni. Þessi
viðurkenning á ástandi mínu - vanmætti mínum gagnvart fíkninni og
stjórnleysinu í lífi mínu - var lykillinn að bata mínum.
Með hjálp annarra fíkla í bata á N.A. fundum, hóf ég fráhald mitt - eina mínútu, eina klukkustund, einn dag í einu. Mig langaði enn að
komast í vímu. Lífið virtist óbærilegt án fíkniefna. Uppgjöfin færði
mér enn meira vonleysi en áður og til að ráða við allt, sagði hugurinn
mér að nota fíkniefni aftur. Viðurkenning á vanmætti mínum og
stjórnleysinu í lífi mínu skapaði þörf fyrir mátt, sem væri sterkari en
sjúkdómur minn til að breyta sjálfseyðileggjandi eðli mínu. Fólkið sem
ég hitti á fundum sagði mér að þau hefðu fundið mátt, sér æðri, í N.A.
prógramminu. Þetta fólk hafði verið edrú í marga mánuði eða jafnvel
einhver ár og langaði meira að segja ekki að nota lengur. Þau sögðu mér
að ég gæti glatað löngun til að nota fíkniefni með því að lifa eftir
N.A. prógramminu. Ég hafði ekkert val, ég varð að trúa þeim. Ég hafði
reynt að fara til lækna, sálfræðinga, á spítala, geðdeildir, skipt um
starf, hjónabönd, skilnaði; allt hafði mistekist. Það virtist vonlaust,
en í N.A. sá ég von. Ég hitti fíkla sem höfðu náð bata frá sjúkdómi
sínum. Ég fór að trúa að ég gæti lært að lifa án fíkniefna. í N.A.,
fann ég þá trú sem ég þurfti að hafa til að byrja að breytast.
Þegar hér var komið sögu, hafi ég hætt að nota fíkniefni og fór að
trúa, treglega þó, að ég gæti haldið mér frá þeim. Ég hugsaði þó og mér
leið eins og fíkli, ég var bara ekki að nota fíkniefni. Persónuleiki
minn og skapgerð voru eins og alltaf hafði verið. Allt varðandi mig
endurvakti sjálfstortímingarhvöt mína. Ég þurfti að breytast, annars
færi ég að nota aftur. Ég hafði sætt mig við ástand mitt og trúði að ég
gæti náð bata. Til að ná því, þurfti ég að gangast við algerri
skuldbindingu við andlegar meginreglur N.A. prógrammsins.
Með hjálp trúnaðarmanneskju minnar, ákvað ég að leggja vilja minn og
líf í hendur Guðs, samkvæmt skilningi mínum á Guði. Þetta reyndist
vendipunktur fyrir mig. Þessi ákvörðun krafðist áframhaldandi
samþykkis, stöðugt vaxandi trú og daglegrar skuldbindingar við
prógrammið. Ákvörðun mín um að leggja vilja minn og líf í hendur Guðs,
krafðist þess að ég kynntist sjálfum mér og reyndi eftir fremsta megni
að breyta þeim aðferðum sem ég notaði til að takast á við veruleikann.
Þessi skuldbinding færði heiðarleika inn í líf mitt.
Svona virkar N.A. prógrammið fyrir mig: ég viðurkenni sjúkdóm minn,
þróa þá trú að prógrammið geti breytt mér og gengst við þeirri
skuldbindingu sem andlegar meginreglur prógrammsins fela í sér.
Framkvæmda er nú krafist. Ef ég breytist ekki, verð ég óhamingjusamur
og fer að nota fíkniefni aftur. Þær framkvæmdir sem N.A. prógrammið
leggur til, geta breytt persónuleika mínum og skapgerð. Ég skoða
sjálfan mig af heiðarleika, skrifa niður hvað ég hef gert og hvernig
mér hefur liðið. Ég afhjúpa sjálfan mig algerlega fyrir Guði og
gagnvart annarri manneskju, segi frá öllum mínum leyndasta ótta, reiði
og gremju. Með því að gera þessa hluti, hættir fortíðin að hafa ægivöld
í lífi mínu og ég hlýt frelsi til að lifa eftir hugsjónum mínum í dag.
Ég byrja að hegða mér öðruvísi og verð reiðubúinn að gangast undir
breytingar þær sem minn Guð gerir á mér, til að breytast í þá manneskju
sem Hann vill að ég sé.
Ég hef byrjað að mynda mér raunhæfa sjálfssýn, byggða á veruleika, með því að vera leystur undan brestum mínum.
Með því að bæta fyrir þau brot sem ég hef gert öðru fólki, hef ég lært
hvernig ég á að fyrirgefa sjálfum mér og öðrum.
Ég endurskoða hegðun mína reglulega og leiðrétti mistök mín eins fljótt
og hægt er. Ég er stöðugt að þróa og dýpka traust og trú á andlegum
meginreglum. Ég gef til annara, deili sjálfum mér, prógrammi okkar og
reyni að lifa eftir þeim meginreglum sem ég hef lært. Reynslusporin
Tólf hafa gert mér kleift að hætta að nota, hafa tekið í burtu
löngunina til að nota og hafa kennt mér nýja leið til að lifa.