Hvers vegna erum við sjálfbjarga?
Meðlimur spyr...
Okkur hefur verið sagt að félagsaðild í Narcotics Anonymous kosti ekkert. “Svo hvert renna framlögin?” Einhver útskýrir, “NA hópar eru sjálfbjarga og hafna utanaðkomandi framlögum” Þetta tryggir að okkur er frjálst að leita bata eftir okkar eigin leiðum í stað þess að fylgja leiðum annarra. Áður en við urðum edrú, tókum við og tókum; og tókum. NA kennir okkur að vera ábyrg gagnvart okkur sjálfum og félagsskapnum.
Af hverju sjálfbjarga?
Sjálfbjörg er mikilvægur þáttur í þeirri lífsstefnu sem NA boðar. Meðan við vorum enn að nota, voru mörg okkar alltof háð öðrum. Fjölskyldur okkar, vinir, vinnuveitendur, félagsþjónustur, spítalar og fangelsi báru ábyrgð á okkur þegar við gátum ekki borið ábyrgð á okkur sjálf. Eina ábyrgðin sem við sinntum var sú sem við öxluðum gagnvart fíkn okkar. Svo virtist að hvert sem við færum, værum við byrði á öðrum. Við greiddum gjaldið fyrir ósjálfstæði okkar með margvíslegum hætti. Við gátum aldrei verið fyllilega frjáls meðan ósjálfstæði okkar varði enn. Líf okkar voru ekki í okkar eigu. Sjálfmiðaður lífsstíll okkar sem einkenndist af ósjálfstæði, rændi okkur allri virðingu. Þetta var mjög niðurbrjótandi leið til að lifa lífinu. Þáttur í bata frá þessu niðurbroti er að fylgja þeirri erfðavenju NA sem snýst um sjálfsbjörg: við borgum fyrir okkur sjálf. Sjálfsbjörg byggir upp sjálfsvirðingu okkar og frelsi. Og það sama gildir um NA hópa.
Margir hópar setja eitthvað þessu líkt í fundarform sitt: “Sjöunda erfðavenjan segir að hver NA hópur ætti að vera fyllilega sjálfbjarga og hafna utanaðkomandi framlögum. Peningurinn sem safnast borgar leigu, lesefni og kaffi. Það hjálpar líka til við að bera boðskap batans samkvæmt NA í okkar bæjar félagi og víðar um heiminn. Þegar við þurfum á hjálp að halda, eru NA hópar og þjónusta innan seilingar. Við styrkjum þessa þjónustu því með eigin framlögum.”
Þjónusta NA hefur hjálpað okkur öllum. Mörg okkar heyrðu fyrst talað um Narcotics Anonymous inni á sjúkrahúsi eða á stofnun, þegar félagar færðu okkur lesefni og deildu sögum sínum með okkur. Önnur heyrðu um NA gegnum sjónvarp eða útvarpstilkynningu. Við hringum í neyðarlínu til að fá leiðbeiningar um hvernig við ættum að komast á okkar fyrsta NA fund. Lesefnið sem er að finna á sjúkrahúsum og stofnunum, sjónvarspsauglýsingarnar og neyðarlínurnar er sú NA þjónusta sem við erum að tala um hér. Ef sú þjónusta hefði ekki verið til staðar, hefðu mörg okkar ekki fundið leiðina til bata. NA þjónusta hefur hjálpað okkur öllum í átt að nýju lífi.
Þegar við komum á þennan fyrsta NA fund, settumst við niður og töluðum við annað fólk sem var alveg eins og við sjálf. Í fyrsta skipti vorum við ekki ein. Aðrir höfðu lent í álíka vandræðum og verið eins ráðvilltir og við. Við heyrðum aðra fíkla deila reynslu þeirra af fíkn og bata. Sameiginleg reynsla þeirra gaf okkur von um að martröðin, sem við lifðum væri loks á enda. Og þegar við héldum áfram að koma, fengum við hjálp frá öðrum, sem gerði okkur kleift að lifa og vera edrú. Okkur lærðist að það var til líf að loknum fíkniefnum. Við tókum bæklinga með okkur heim, og tímarit sem voru rituð og gefin út af okkar eigin félagsskap, sem NA hópurinn okkar hafði keypt. Þessar bókmenntir veittu okkur aðgang að því besta sem NA bataleiðin hefur að bjóða á prenti. Við tókum niður símanúmer hjá öðrum félögum á fundum. Við notuðum þessa tengiliði á hverjum degi til að haldast edrú og heil á geðsmunum. Þegar allt kom til alls, veittu NA fundirnir okkur þann stuðning sem við þurftum á að halda til að hefja nýtt líf.
NA félagsskapurinn færði okkur eigið líf aftur. Og þó að eina skilyrðið til inngöngu í NA sé löngun til að hætta að nota, fylgja mikil fríðindi þeirri inngöngu. Og fríðindum fylgir ábyrgð. Ein helstu fríðindin eru forréttindin og ábyrgðin sem fylgja því að greiða fyrir okkur sjálf – til að við getum hjálpað NA að standa á eigin fótum. Meðan við vorum enn virk vorum við alltaf háð öðrum. Þegar við náum bata byrjum við að standa á eigin fótum og við styðjum hópinn sem styður okkur. Með því að gera það, viðhöldum við nýfundinni virðingu okkar og frelsi.
Við njótum einnig þeirra forréttinda að vera fær um að ná til annarra og bjóða fram sömu hjálpina og okkur var eitt sinn boðin. Lesefnið sem liggur fyrir á sjúkrahúsum og stofnunum, útvarps- og sjónvarpsauglýsingarnar, neyðarlínurnar, ritun og útgáfa lesefni batans og fundirnir sjálfir – allt kostar þetta peninga. Með því að leyfa okkur að styðja við NA hópa og þjónustu gefa framlög okkar færi á að ná til fleiri en við gætum náð til í eigin persónu. Við fögnum því tækifæri – möguleikanum á að gefa aftur brot af því sem var svo frjálslega gefið okkur.
Framlög okkar sýna mótsagnir batans innan NA – með því að gefa til annarra, höldum við því sem við höfum öðlast. Það að setja pening í körfuna eru forréttindi og í raun ábyrgð okkar.
Hvernig virka framlögin?
Fyrir peninginn sem félagar setja í körfuna, borgar hópurinn kostnaðinn við fundinn sjálfan: NA bæklinga og bækur, áfangalyklakippur, kaffi og leigu. Þegar hópurinn er orðinn nægilega stæður til að standa undir mánaðarlegum kostnaði og hefur myndað varasjóð sem nægir fyrir einum mánuði að auki, lætur hópurinn öll aukreitis framlög umfram kostnað, renna áfram.
Hópar ættu ekki að liggja á miklum fjármunum. Þegar við gerum það, leggjum við andlegar meginreglur okkar í hættu og látum þannig fjármuni, eignir og upphefð leiða athygli okkar frá frumtilgangi okkar. Þetta vinnur móti andlegum áherslum í prógrammi okkar og hjálpar okkur svo sannarlega ekki að mynda andrúmsloft sem einkennist af bata. Það er mikilvægt að við skiljum þær andlegu meginreglur sem Tólf Sporin og Tólf Erfðavenjurnar byggja á. Þegar við í einlægni reynum að iðka þessar meginreglur, lærist okkur að það að gefa eru ekki einungis forréttindi, það hjálpar okkur ósegjanlega í bata okkar og andlegum vexti. Það að gefa er að þiggja og því meira sem við gefum, því meira fáum við til baka – andlega, huglægt og líkamlega. Þetta eru staðreyndir sem eiga jafnt við um hópinn sem einstaklinga.
Við gefum til NA þjónustu á öllum stigum, jafnt sem til Svæðisjónustu. Svæðisþjónusta þjónar einnig frumtilgangi okkar eftir þeim leiðum sem hópnum er ekki kleift að gera. Framlög hópa eru nauðsynleg fyrir Svæðisþjónustu, sem greiðir fyrir fundarskrár, auglýsingar til almennings, póstburðargjöld, neyðarlínur, lesefni fyrir sjúkrahús eða stofnanir, ljósritunarkostnað og lesefni fyrir almenning í upplýsingaskyni. Andi Sjöundu Erfðavenju okkar endurspeglast einnig á landsvísu og á alþjóðlegum grundvelli.
Ef við eigum í raun að vera ábyrg fyrir frumtilgangi okkar, verða hópar okkar að hegða sér á fjárhagslega ábyrgan máta, svo við getum aflað fjár til útbreiðslu boðskapar NA á öllum stigum þjónustu, í öllum löndum, til allra þeirra fíkla sem leita batans.
Það kostar peninga að halda fundum okkar og þjónustu okkar opinni og starfandi. Við þiggjum ekki utanaðkomandi framlög. Ef við náum ekki endum saman til að halda Narcotics Anonymous lifandi og starfandi, gerir enginn annar það fyrir okkur. Og við myndum ekki vilja hafa það öðruvísi heldur. Hvert og eitt okkar verður að sinna sínu hlutverki til að styðja við félagsskapinn, sem styður okkur í batanum. Hvert og eitt okkar verður að gera það sem við getum til að tryggja að enginn sem er í okkar sporum, verði að deyja án þess að hafa öðlast valmöguleikann á betra lífi. Við verðum að gera þetta vegna þess að persónulegur bati – okkar eigin og annarra fíkla eins og okkar – veltur á einingu NA. Og NA getur ekki viðhaldið einingu sinni án samstarfs allra félaga NA – okkar. Þegar allt kemur til alls, er það að standa á eigin fótum, fjárhagslegur stuðningur, leið til að túlka einingu Narcotics Anonymous. Eins og Fyrsta Erfðavenjan segir. “Sameiginleg velferð okkar ætti að vera í fyrirrúmi, bati hvers og eins er undir einingu NA kominn.”